قرص هایم را میخورم

شاید که رویاهایم را فراموش کنم

قرص هایم را میخورم

شاید که رویایی تازه پیدا کنم

من به جای هردومان دیوانه ام

تو به جای هردومان زندگی کن

شیطان

سالهاست که میخواهد سجده کند

آدمی نمیبیند اما

زندگی جز خنده هایش چیزی ندارد

کاش همان ابتدا یک نفر می گفت

که دیگر لازم نیست کسی پیامبر شود

آن تصویر کوچک

زیباتر از رویاهایی بود

و از ترس آه و نفرینشان سر به بیابان گذاشته

که دیگر حتی محض خودنمایی هم که شده

سری به این جهنمی که خود ساخته نمیزند

یکی اینجا کنارم نشسته

طوری که انگار کشف بزرگی کرده فریاد میزند :

" من میدونم خدا از ما متنفره "

صبر تمرین میکنم.

من گمان میکردم

دوستی همچون سروی سر بلند

چهارفصلش همه آراستگیست

من چه میدانستم

هیبت باد زمستانی هست

من چه میدانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ میزند از سردی دی...

پ.ن : شاعرش را نمیشناسم.